Aşkın Teranesi

İşt ben saçları dûşunda perîşan «aşk»ım,
Hüsn ile şi'r ile, aheng ile yoktur farkım.
Benim en ince gönüllered emir-i darabân,
Gençligin kasr-ı hayalinde yatan genç sultan.
Güzelim, şûh u şenim, pür hevesim, tannâzım
Yakar âvîze-i ümîidi şuâ'-ı nâzım
ellerim sâki-i hulya, leblerim nakl-i sürûr,
Doludur göz bebegim bir sarışın mestî-i nur.
Rayihamdır gül-i mazîden uçan ıtr-ı lezîz,
Güneşimdir eden âtiyi nihâl-i nevhîz.
Aks-i destimle gönüllerde kuzahlar kurulur,
Benim ahcâr-ı hayalimle gönül ma'bed olur.
Hem güzel bir gece hem korkulu bir rüyayım ben;
Beni koynunda tutanlar bile titrer benden.
Yârı bir düşman eder, düşmanı bir yâr ederim,
Pây-ı leylâya yanık çölleri gülzâr ederim.
Kalbiniz benden uzakken ne umar gözleriniz?
Geceler gökyüzü firdevs-i tehîdir bensiz.
Gülleri ateş eden ateş-i hakkın gülüyüm,
Ebediyyen gözü dillered açık bir ölüyüm.