Tûhfe-i Reb'iî

Bînihâyet, mâ'î bir yelpâze tarzında semâ
Nefh ü neşr eyler cihâna bir emelperver hayat;
Şimdi bir havz-ı müzehherden nişandır kâ'inât
Kim o havz üstünde titrer en mu'anber bir hevâ!

Pâk u şîrîn bir nevâzişten mülâyim bir ziyâ
Bezl eder eşbâh-ı arza bir semenfâm iltifât:
'Âlem olmuş sanki bu cünbüşgeh-i sâf-ı benât,
Bir küşâyişhâne-i tâbende sertâk-ı bahâ!

Sünbülî hisler ile, mahmûr rü'yâlar ile,
Mûnis ü ma'sûm u hâbâlûd sevdâlar ile:
«Ağlama, artık unut!» der herkese bir hoş peyâm;

Gönlüme ancak verir, her yıl beş on gün nevbahâr
Bir vefâsız tesliyet, bir arzû-yı bîkarâr,
Bir yeşil ümmîd içinde bir hayâl-i gonce fâm!