Derd-i Nihân

Hazan, hazan... Yine sen, ey remîde fasl-ı hüzal!
Şu kırdığın mütehassis, nahif dallardan
Şu döktüğün müteverrim, zavallı yapraklar
–Zavallı acz-i hayât!–
Bilir misin nasıl izhâr-ı derd eder, ağlar?...

Bugün nasılsa gam-âlûd sislerinle cibâl,
Yarın da cism-i tabiat kefenlenip kardan
Ölür bütün şu menâzır, donar şu ırmaklar,
Donar; fakat heyhât,
İçin için yine hepsinde bir melâl ağlar!...