Hakîkat-ı Sevda

Bir şübhe-i hissiyye ile dalgalanır dil;
Bir heykel-i gülrû dikilir kalb üzerinde;
İnsan bütün ahzân ü meserrâta muâdil
Bir tatlı dönüş hisseder âvâre serinde;

Her cevf-i hayâtî, sevgilen şeyden ibâret
Bir lem'a-i nev, şaşaasıyla eder ihfâ;
Bir berk arkasından ederek ömrü temâşâ
Bir müddet için göz kamaşır... İşte muhabbet!

Pek boştur o his, lâkin o boşlukla dolar dil;
Âfâk-o hayâtiyyedeki cevfi o örter;
Herkes hep o boşlukta arar bir tutacak yer
Pîrâmen-i ömründeki girdâba mukabil

Sevdâya mukabil duyulur ruhta her gâh
Bir def'i-i peyâpey ile bir cezb-i peyâpey;
Bir istiyor insan onu, bir istemiyor... Ah,
Sevmek bile dogmak gibi, ölmek gibi bir şey!